ENDFEST

Misty Forest Techno & Arctic Boogie Discotronics since 2003

Herinneringen

Herinneringen aan Frankie

Afgelopen week overleed op 59-jarige leeftijd Frankie Knuckles, één van de grondleggers van de House. Toen ik ergens in ’91/’92, al op jonge leeftijd aangestoken door het Housevirus, voor het eerst muziek van hem hoorde, deed me dat aanvankelijk weinig. In de ban van wat later Hardcore zou gaan heten, klonk de sound van Frankie’s Whistle Song me te gelikt in de oren. James Brown was dead, Rave sprinlevend. Het moest in die dagen vooral hard en snel gaan, net als de moleculen, gedachten en hormonen in mijn lijf. Nee, voor een meer verfijnde muzieksmaak was in die tijd nog weinig ruimte.

Jaren later kreeg Frankie Knuckles een tweede kans. Ik begon te graven in de history of house van Chicago en stuitte op parels als Baby Wants to Ride en Your Love. Ik was hooked en sloeg mezelf vervolgens zoals wel vaker voor mijn kop. Me hoofdschuddend afvragend waarom mijn oren tien jaar eerder niet rijp waren voor deze warme, diepe, zielvolle muziek.

Op een nacht ergens in 2008, nadat ik om redenen die ik hier verder onvermeld zal laten, tot twee keer toe de nachttrein naar Rotterdam miste, draaide ik Your Love om een uur of 5 ’s ochtends in een dampende, drukke Bootleg. Op de dansvloer ontblootte een neger zijn bovenlijf en zong hartstochtelijk mee. Een meter verder stond een stelletje intiem en hitsig te dansen. Ze vraten elkaar nog net niet op. Een spetterend, datumloos afterparty-moment waar geen dag en nacht bestond. Zo had Frankie het vast ooit bedacht, stelde ik tevreden glimlachend vast.

Ik ben blij dat ik hem nooit heb horen draaien. In het verleden van de herinnering en uit de verhalen van anderen zijn optredens vaak legendarischer dan ze in werkelijkheid waren. Op basis van verhalen en al luisterend naar obscure mixtapes die op het almachtige Internet links en rechts opduiken, heb ik ‘ de (whare)house’ wel meerdere malen aan de binnenkant van mijn ogen bezocht. In mijn hoofd  heb ik meegefeest en meegegolfd op de energie van de zorgeloze euforie in het Chicago van de jaren ’80. Ik zag hoe draaitafels met magisch vlugge Hans Kazan vingers werden bediend en mensen hun ass aan gort dansten, terwijl het zweet in the house van de muren droop.

Frankie en Jamie Principle – die met zijn magische stem veel platen van Knuckles tot leven kuste (en waarvoor hij tot op de dag van vandaag te weinig credits krijgt!) – zijn vaste gasten in de jukebox van mijn fantasie, die deze voorstellingen over het Chicago van de jaren ’80 omlijsten.

De vruchten van de boom die deze twee heren met hun fantastische producties hebben geplant, zal ik met smaak tot mij blijven nemen. Morgen. Overmorgen. Telkens weer opnieuw.

Frankie-Knuckles en Jamie PrincipleJamie Principle (l.) en Frankie Knuckles (r.)

Leave a Reply