ENDFEST

Misty Forest Techno & Arctic Boogie Discotronics since 2003

Begin jaren ’70 verschijnt in een TV programma van de Vrijzinnig Protestanse Radio Omroep (VPRO) een kleurrijk figuur met een klinkende naam op de beeldbuis: Barend Servet. Een guitige, smoezelig, ietwat verwarrend ogende man. Iemand die opvalt, niet in de laatste plaats door zijn excentrieke outfits en het rafelige decor waarin hij de hoofdrol speelt. Nadat hij een tijd heeft gefigureerd in de Fred Haché show, krijgt Barend Servet in 1972 zijn eigen show: de Barend Servet Show.

Op donderdag 23 november 1972 zendt de VPRO de eerste Barend Servet show uit. Naar deze show kijken bijna 3,8 miljoen mensen. Uit kijkcijfers blijkt dat ongeveer 800.000 Nederlanders de eerste show van Barend een uiterst lage waardering toekennen (een 1, 2 of 3), terwijl tegelijkertijd ongeveer 840.000 mensen door het plafond springen van enthousiasme en de show waarderen met een 8, 9 of een 10.

De Barend Servet Show staat bol van de losbandigheid. De ingrediënten: wulpse dames zonder bovenstukje, nachtclubs, platte humor, kapot vallende glazen, struikelende, shabby gasten en fantastische decors (van Wim T. Schippers) die je in je stoutste dromen niet bij elkaar krijgt bedacht. Het resultaat? Baanbrekende, controversiële TV, die ruimte schept voor een nieuwe vorm van gefreakt vermaak. Een vorm van experimentele televisie vol humor van ver voorbij de heersende maatschappelijke opvattingen van dat moment.

(tekst gaat verder onder de foto)

Op 14 december 1972 om 21.50 uur ’s avonds wordt de twee aflevering van de Barend Servet Show uitgezonden. Ook in dit programma worden de op dat moment heersende waarden en normen van TV-shows op de hak genomen. Als klap op de vuurpijl gaat Barend Servet in deze tweede aflevering voor een interview op bezoek bij (een surrogaat) koningin Juliana, die op het moment van binnenkomst spruitjes aan het schoonmaken is en sherry drinkt.

Na de uitzending staat conservatief Nederland op de achterste benen. Het regent klachten bij de VPRO en zelfs het Ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk stelt een onderzoek naar ‘ deze kwestie’ . Recent vond ik in Hilversum bij antiquariaat Frans Melk een fantastisch boek, getiteld: ‘Aan die vuile viezeriken van de VPRO… en andere vrolijke brieven’.

(tekst en muziek gaan verder onder de foto)

In dit boek wordt de hele kwestie Barend Servet gereconstrueerd door Ad Kooyman en Philip van Tijn. Het hoogtepunt in dit te gekke verhaal is een bloemlezing, waarin de heftigste lezersreacties op een rij zijn gezet. Deze reacties geven een inkijk in de jaren ’70 en laten zien dat ook toen de vaten met verzuurde mensen zo nu en dan niet aan te slepen waren. De reacties zijn heftig.

Na het lezen van de brieven in ‘Aan die vuile viezeriken van de VPRO’, dacht ik maar één ding: hier wil ik iets mee. Om het plezier van en de heftige reacties op de Barend Servet Show opnieuw te beleven. De Prophet 12, Prophet 6, ARP Odyssey en RPS 10 waren snel aangeslingerd.

Het resultaat? Een ruim 11 minuten durende trip. Mijn definitie van ambient. Endlich. In de studio van Rob van der Kli in Groenlo hadden we jaren terug de naam al bedacht: Achterhoekse Coma Techno.

Het leidmotief: dromen, onder de bomen. Over lege straten, donderkruid, papaver en gnomen.

De geest is uit de fles. Met dank aan de wondere wereld van de VPRO en Barend Servet.

Luister en fluister … zegt het voort … heb je het al gehoord … er is wat nieuws … Achterhoekse Coma Techno .. nee, nog nooit van gehoord … dat snap ik wel … je koopt je platen zeker nog in Amsterdam …

Ik wens u allen een fijne zomer, met veel cocktails, weinig rietjes en een zoutje voor de dorst.

Uw toegenegen paljas in arctische tijden,

W. Endfest

De arctische Film van Ome Willem intro remake die al jaren op de planning stond …
Fresh stuff from the Misty Forest Gallery.

Endfest his Nightlife at the Forest Edge EP (Endless Illusion) recently has drawn attention & got full support from the UK-based DJ-duo Bicep. This well known DJ and Production duo from Belfast, Northern Ireland, wrote some nice words ’bout ‘Fading Trees’ on their Feel My Bicep weblog.

“Love how foreign this one sounds, like space-age Egyptian music, so cool. Playing this in a club just transports the place to another dimension, amazing!”

Read the complete review here

Bicep

Robbie Geoghegan of Igloo Magazine wrote a dope and nice review of Endfest his Nightlife at the Forest Edge. It’s special to experience how people that aren’t connected in real life understand each other’s deeper and arctic meanings so well. Check out the review here (click on the picture below):

Endfest / Layup :: Double Review (Endless Illusion)

Op de dag dat Johan Cruyff zijn laatste adem uitblaast en ik op TV unieke zwart-witbeelden zie van hoe hij als jongetje voetbalde aan het Buursermeertje in Haaksbergen, ligt mijn eerste plaat nu dan echt in de winkel … het leven zit soms gek in elkaar.

Thanks Ladislav Zensor and Raphael Kosmos for having faith in my forest moodscapes from the deep … from eastside 2 eastside <3. Buy your copy of my 12″ here at the Bordello A Parigi shop!

Cover Nightlife at the Forest Edge EP

Word is out! February 2016 my first solo EP on vinyl will be released: Nightlife at the Forest Edge. With massive thanx to Layup & Raphael Kosmos from the Prague based Endless ILLuSiOn Crew for makin’ this happen. Eastside 2 Eastside Connexxion, olé!

Voor de Nederlandstalig op- en onopgevoede bezoekers onder u: 2016 begint goed met m’n eerste solo EP op vinyl. Zoals de grillige cultheld Edwin Vurens ergens in 1993 in de catacombe van het Diekman stadion te Enschede gezegd zou kunnen hebben: “De 0 is van het scorebord.”

Hedendaagse samenleving, Achterhoekse vrienden,

Na een week van wachten, rondjes lopen en nog maar eens een handje borrelnootjes eten, is het zover. Zojuist is onder het toeziend oog van Aart Staartjes – beschermheer van het Twents/Achterhoeks electronisch gedachtengoed – en mijn lieftallige echtgenote Vanessa met een druk op de knop en & een knal van de kurk mijn tweede album een feit. Hoera!

Met gepaste trots en een gezond gevoel van onzekerheid presenteer ik jullie hierbij: Twilight Tales. Vijftien tracks opgetrokken uit schemer, modder, een tas vol plezier en een flinke batterij van de mooiste elektronische apparaten denkbaar.

Ik wens u allen alvast veel luisterplezier een behouden vaart, als u zich via mijn bandcamp pagina te water begeeft, om via binnenvaart, snelweg of luchtruim zo spoedig mogelijk een kopie van dit album te bemachtigen in mijn digitale winkeltje.

Cover van m’n nieuwe album. Met dank aan Irrational fear of Mannequins.

Voor de liefhebbers van goede doelen: de opbrengsten van dit project zullen ten goede komen aan het in stand houden van bedreigde apparaatsoorten als de Roland Dr. Dre Boommasjien en de witte feniksen van de Oberheim-familie.

Rest mij nog u een heel fijn weekend te wensen,
& een dito avond van de arbeid,

Uw toegenegen paljas van de Oosterse zandgronden,

WtV

Het toeziend oog van beschermheer Aart Staartjes.

Los Bandidos del Achterhoek

In May 1890, Prince Raven — in an effort to normalize relations with the Ariëns Administration – opened up the border at the Silver Shadow, with the apparent intention of letting some inhabitants of his totalitarian regime join their relatives in the Free Republic of Twente.

Within seventy-two hours, hundreds of horse drawn wagons were headed towards the borders of the Lankheter Forest. In the next few weeks, it became evident that Prince Raven was forcing people not only to ride back with their relatives, but also the dregs of his jail population. By the time the border at the Silver Shadow was closed, an estimated 4.000 Raven-people had landed in Enschede.

An estimated 1.000 of them had criminal records. This is the story of that minority – those they call ‘Los Bandidos del Achterhoek’.

Los Bandidos del Achterhoek

Los Bandidos del Achterhoek

Hedendaagse samenleving,

Op 1 mei a.s. zal op het wereldwijde web mijn tweede album het levenslicht zien. Als op vrijdagavond 1 mei de socialisten – vol van drank en spijs – nog maar eens de Internationale aanheffen en Marjan de Hond klokslag 20:20 de laatste woorden van haar weersverwachting als een warme deken over Nederland drapeert, zal 2,5 jaar na ‘Nachtvorst’ op mijn Bancamp-pagina een nieuwe auditief elektronische speurtocht voor je klaar staan.

De eerste reactie van m’n knutselclubvrienden Tineke de Nooij en Bruno Santanera is alvast veelbelovend:

“Daar is geen BioStabil tegen bestand!”

Knutselclubvriendin Tineke & een van haar BioStabil-vrienden

In de opmaat naar 1 mei zal hier de komende dagen diverse flessenpost te water worden gelaten.

Tot later, wir sprechen uns!

WtV

Vrienden, synthesizergenoten,

Aangezien door uiteenlopende omstandigheden & een Doepfer Dark Energy met heimwee de traditionele kerst- en nieuwjaarsgroet op deze webstek ontbrak, verblijd of verveel – zoals u wilt – ik u op deze eerste dag van mijn nieuwe levensjaar met een heuse digitale flessenpost.

Het afgelopen jaar ging hier op de Twentsche Ambassade de boeken in als het jaar van de terugtrekkende beweging. De koptelefoon voor het draaien in club(je)s werd tijdelijk aan de wilgen gehangen en diverse monumentale synthesizers met een mythische status, waaronder de MKS-50, DW-8000, Juno-60 en een zeldzame modulair Moog Voyager, werden verpatst.

Daar stond tegenover dat achter de schermen van de stad, in de boomhut van de Twentsche Ambassade hard werd gewerkt aan het opnemen van nieuwe muziek, het bepalen van een andere muzikale koers & de inrichting van een nieuwe muziekkamer. Maar liefst twee nieuwe Tom Oberheim Sem Synthesizers, een Vermona PerFOURmer MK II en een Oostenrijkse Doepfer Dark Energy (met heimwee) werden ingelijfd als auditieve steunpilaren in de Twentsch-elektronisch zaak. Na een succesvolle proefperiode en een gezellig introductiekamp naar camping ‘t Hazenbos in Buurse, kan ik u melden dat alle vier muziekvrienden zich erg thuis voelen. Dat geldt ook voor Martin Komrij, de beukende 808 en arctische topscorer allertijden, die – na een stevige onderhandeling met diens zaakwaarnemer – T. Eyk, voor vier jaar heeft bijgetekend. Om de nieuwsgierigen onder u voor te zijn, over het maandsalaris van deze koning onder de drumgiganten worden geen nadere mededelingen gedaan.

Over het nieuwe muzikale spoor dat voor de Twente-Europa Mu-ziekExpress kort het volgende. Rond 1900 was er sprake van een periode die later de boeken in zou gaan als het fin de siècle. Terwijl de wereld in vervoering was over de industriele en alle revolutie en kansen die dit met zich meebracht, was er een groep kunstenaars, dichters en musici die in deze periode van industrialisatie steeds sterker het gemis voelden van het lege landschap, de magie van de schemer en de niet in woorden te grijpen verhalende sfeer van straten, stenen, weilanden en bossen waar de mens schittert door afwezigheid. Deze groep geesten, gevoelig voor de ongrijpbare aanwezigheid van symbolistische krachten en machten, ging in latere tijden als kunststroming de boeken in als het symbolisme.

In 2015, 100 en een paar jaar later, voel ik verwantschap ik in de onrust en leegte die de symbolisten ervaarden. De stad jaagt me op, zo heb ik gemerkt. De aanwezigheid van scooter en mens frustreert mijn gedachten en de hoeveelheid data op mijn telefoon maakt me soms doller dan een dikke pijp opium (zo stel ik me zo voor). Het afgelopen jaar ben ik me bewuster geworden van de intrinsieke behoefte aan rust en magische, lege landschappen, zonder menselijke aanwezigheid (volgt u het allemaal nog?). In mijn jonge jaren in het Twentse Haaksbergen was ik, achteraf bezien, het meest tevreden als ik ‘s nachts in mijn eentje over straat liep. De lantaarns, stenen en stilstaande auto’s boden geborgenheid, waar de borende blikken van dorpsgenoten overdag vooral voor onrust en een algeheel gevoel van onbehagen zorgden.

Ja, een mens heeft soms wat jaren nodig om zijn gevoelends woorden te geven. De vruchtbare oogst van een jaar vol terugtrekkende bewegingen.

Niet in de drukte van de stad, maar in uitgestrekte bossen waar de magie hoogtij viert en in lege straten, waar lantaarnpalen en mistige klinkers hun verhalen fluisteren, daar lijkt voor nu de toekomst in mijn muziek te liggen. Ontdaan van menselijke elementen en met oog voor het mysterie en de schoonheid van de dingen die niet praten. Althans, dat denken wij.

Een flessenpost is ook het uitgelezen moment van primeurs. Ga er maar eens van goed voor zitten, want ik heb er drie:

1) We beginnen dit levensjaar met een nieuw logo. Compact, krachtig, mysterieus, tijdloos. Met veel dank aan Yashar van den Brandt, het E.R.P.-orakel uit Nijmegen, voor het omzetten van mijn schetsen in een digitaal werkbaar geheel. De platen komen snel je kant op.

Print

2) Ergens komende weken, ik mik op carnaval, maar de tijd zit ons reeds hijgend in de nek – zal op http://endfest.bandcamp.com .. een nieuw album verschijnen. Houdt deze webstek de komende weken nauwlettend in de gaten, als u als eerste de primeur wil hebben. Leuk voor op een verjaardag of bij de buurvrouw aan de keukentafel.

3) Om de voorgaande mededeling kracht bij te zetten, ligt ik hieronder reeds een tipje van de kanten, met modder besmeurde sluier op:

Mochten deze letters u bereiken dan mag u zich in het illustere rijtje mensen scharen dat deze digitale gehaktbal met weinig smaak – zonder mayonnaise – zo goed als in zijn geheel naar binnen heeft gewerkt. Ik neem mijn hoed voor u af.

Goed, het is weer mooi geweest. Rest mij u nog een fijne week te wensen, vol uitzinnig elektronische klanken, verveling, leegte en een hoop gekkigheid.

In alle staten tot alles in staat,
groet ik u,
van deur tot deur,

Cornelis Jan Maneschijn
Ministerie van Endfestiaanse Zaken